اگر تقابل بین سنت و مدرنیته (در معنای عام كلمه) در معماری، موجب بسط تئوریك زمینه ای شود كه بتوان آن را رویكرد روشنگری معمارانه )یا چیزی مشابه آن) نامید، به  راستی می توان گفت كه روند حال حاضر معماری ما نیز فرصت خروج از بن بست نظری را كه دامن گیر آن آست یافته، چه بسا كه در مواردی نیز امتیاز پیشرو بودن را حتی در مقیاس جهانی در جهان اخذ كند؛ چه، كم نیستند معمارانی كه از كشورهای جنوب سربرآورده، افق هایی نو را برای تمامی فعالان جهانی این عرصه گشوده اند...
در مقام توسعه و ارتقای یك روش منطقه ای به روشی مورد تحسین در حوزه بین الملل در كشور هایی با شرایط مشابه ما )از نظر غنای فرهنگ ملی) به نمونه های بسیار خوبی برمی خوریم كه در این بین معماری كشورهای آمریكای لاتین مانند مكزیك و برزیل و شرق دور مانند ژاپن و مالزی به حق مثال زدنی است. البته توسعه این چنینی به هر تقدیر، هر چند چیزی نیست كه به صورت تك مولفه ای قابل دسترس باشد و همانطور كه اشاره شد به ایجاد روند و جوی تئوریك نیازمند است كه خط دهنده زمینه حرفه ای باشد، اما نباید انكار كرد كه حضور مواردی محدود نیز می تواند به عنوان راهگشای آغاز و ادامه این نوع تفكر تلقی شود.